زلزله بم، احیاگر انسانیت!

دیگه انسانیت از بین رفته. تنها چیزی که انسان رو از بقیه مخلوقات جدا می کنه، اسم و ظاهر انسانها است.

گفت: اینقدر با قاطعیت حرف نزن. همیشه استثنا هست.

گفتم: یه جوری حرف می زنی که انگار از مریخ آمدی. خوبه خودت هم در همین جامعه زندگی می کنی. وقتی مردم اینقدر راحت همدیگر را مسخره می کنند، وقتی به هم تهمت می زنند و حتی وقتی به خاطر پول و شهرت و مقام، همدیگر را می کشند، تو چه جوری حرف از انسانیت می زنی؟

لبخندی زد و گفت: نه، مثل اینکه توپت خیلی پره. اتفاقی افتاده؟

گفتم: اتفاقی نیفتاده؟ یعنی این همه دزدی و قتل و غارت و کشت و کشتار، اتفاق نیست؟!

گفت: چرا هست. ولی دلیل نمی شه که بگی همه اینجورین.

گفتم: اصلا حرف حساب تو چیه؟

چشمکی زد و گفت: حرف حساب تو چیه؟ تو شروع کردی.

گفتم: خب من شروع کردم ولی تو چرا بی خودی جر و بحث می کنی؟

گفت: بی خودی نیست. ببینم تو وجود تو انسانیت هست؟

خیلی جدی گفتم: آره، هست.

گفت: پس دیدی؟ تو یک انسانی که انسانیت داری. گفتم که استثنا همیشه هست.

گفتم: من خودم رو نگفتم. منظورم بقیه آدم ها بودند.

خندید و گفت: دست شما درد نکنه. یعنی من انسان نیستم دیگه؟!

گفتم: نه بابا. تو رو هم نگفتم. اصلا تو می خوای چی رو ثابت کنی؟

گفت: هیچی رو. فقط می خوام بهت نشون بدم که انسانیت نمرده. افراد زیادی هستند که به معنای واقعی کلمه انسان هستند. افرادی که نه تنها استثنا نیستند، بلکه تعدادشون خیلی هم زیاده. فقط باید اطرافت را خوب نگاه کنی.

گفتم: من که خوبی ندیدم.

نفس عمیقی کشید و گفت: به نظر تو بچه ای که در گرمای تیرماه، خریدهای سالمندی را به سختی تا خانه اش می بره، انسانیت نداره؟ به نظرت پدری که به خاطر آسایش فرزندانش، 3 شیفت کار می کنه، انسان نیست؟ یا مادری که حاضر می شه خودش رو جلوی ماشین بیندازه تا به قیمت از دست دادن هر دو پایش، جون بچه هایش را نجات بده، از انسانیت چیزی نمی دونه؟ باور کن اینهایی که گفتم انسان هستند. به خدا نه فرشته اند و نه بندگان خاص خدا.

گفتم: خیلی خوب. اینها درست. ولی قبول داری که درصدشون خیلی کمه؟

لبخندی زد و گفت: خب خدا رو شکر که حداقل قبول کردی انسانیت وجود داره. ولی من معتقدم اینها استثنا نیستند. درصدشون خیلی هم زیاده. چون از این فداکاری ها زیاد دیدم. اینهایی که گفتم مشتی بود نمونه خروار.

گفتم: ولی من ندیدم. اینها رو فقط تو قصه ها شنیدم و تو فیلم ها دیدم. البته الان از زبون تو هم شنیدم.

گفت: می دونی چرا تا حالا ندیدی؟ چون نخواستی که ببینی. اینقدر به همه دنیا بدبینانه نگاه کردی که دیگه نمی تونی انسانیت مردم را ببینی.

گفتم: حالا می گی چی کار کنم؟

گفت: خوبی ها رو ببین.

دیگه ندیدمش ...

تقریبا هر شب به حرف هایش فکر می کردم. همیشه صدایش توی گوشم بود که می گفت «خوبی ها رو ببین».

 . . .

یه روز صبح که چشم باز کردم دیدم شور و حال عجیبی بین مردم افتاده. همه دارن جنب و جوش می کنن.

پرسیدم: چی شده؟

گفتند: تو بم زلزله اومده. کلی هم کشته داده. مردم دارن برای بازمانده ها دارو، غذا و لباس های گرم آماده می کنند.

کودکی رو دیدم که قلکش را شکست تا لباس های گرم بخره و به هم وطنای زلزله زده اش کمک کنه.

خانمی را دیدم که تمام طلاهایش را فروخت تا غذای بازمانده هایی رو تامین کنه که حالا فقط دارن خون دل می خورن.

آقایی رو دیدم که حقوق یک ماه خود را به هلال احمر داد تا شاید مرهمی باشه برای زخم اونهایی که داشتن درد می کشیدن.

مردمی را دیدم که با اهدای خون خودشون، زندگی فرد دیگری را نجات می دادند.

مردمی را دیدم که با انسانیتشان، انسانیت را شرمنده کردند!

بالاخره دیدم ... پاکی ها را دیدم، انسانیت را دیدم و خوبی ها را دیدم.

چند وقت بعد خیلی اتفاقی درخیابان دیدمش

تا منو دید جلو آمد و با هیجان پرسید؟ چی شد؟ تونستی خوبی ها رو ببینی؟

گفتم: آره

لبخندی زد و گفت: خوشحالم

گفتم: منم خوشحالم

 . . .

پنجم دی ماه سال 82، من و تو به دنیا نشون دادیم که انسانیت هنوز زنده است. حالا دقیقا 5 سال از آن روز می گذره. حالا چی؟ چطوری نشون بدیم که انسانیت از بین نرفته؟ نکنه با رفتارمون این ذهنیت را به وجود بیاریم که ما برای نشون دادن عشق و انسانیتمون، منتظر یک حادثه تلخ دیگه ایم!

نوشته شده در پنجشنبه 5 دی 1387, 12:25 توسط پرنیان سلطانی

ویرایش شده در پنجشنبه 5 دی 1387 و 12:30